Η ιστορία του ερειπωμένου κτήματος Μπενάκη

Ενημερώθηκε: 14 Οκτ 2019

Πηγαίνοντας προς το Σχινιά, στην λεωφόρο του Κάτω Σουλίου, σε απόσταση περίπου 4 χλμ από τον Μαραθώνα, πέφτει το μάτι σου πάνω σε μερικά ερείπια κτιρίων στο χρώμα της ώχρας και του σταχτί ροζ...




Είναι επιβλητικά κι όμως δεν σε τρομάζουν, δεν είναι παράταιρα μέσα στο τοπίο, είναι αρχοντικά παρόλο που είναι μισογκρεμισμένα, είναι ανθρώπινα, όμορφα και σε καλούν να τα γνωρίσεις!

Πρόκειται για το κτήμα Μπενάκη που σήμερα είναι ιδιοκτησία του Μουσείου Μπενάκη και διαβάζοντας την ιστορία του, μαθαίνουμε και λίγη από την ιστορία της Ελλάδας.



Οι πρώτοι ιδιοκτήτες

Όταν ο Καποδίστριας προσπάθησε να συγκροτήσει κράτος στον ρημαγμένο αυτόν τόπο, την Ελλάδα, εγκατέστησε την διοίκηση αρχικά στην Αίγινα και μετά στο Ναύπλιο. Είχε να ασχοληθεί με πάρα πολλά θέματα και ένα από αυτά ήταν οι κάτοικοι της Αττικής που ήθελαν να γυρίσουν στα σπίτια τους και τις περιουσίες τους. Το πρωτόκολλο όμως έλεγε ρητά πως οι Τούρκοι δεν θα φύγουν από την Αττική αν μέχρι το 1830 δεν πουλήσουν την περιουσία τους. Δημιουργήθηκε μια μεικτή επιτροπή από Έλληνες και Οθωμανούς, που εξέταζε την νομιμότητα των αγοραπωλησιών.

Έτσι πουλήθηκαν λοιπόν τα κτήματα Σουλίου, Ποιμικού, Τατοίου και Κιούρκων από τον Ομέρ Πασά στον Αλέξανδρο Κατακουζηνό. Έπειτα πέρασε στα χέρια της κόρης του Ελπίδας και στον σύζυγό της Σκαρλάτο Σούτσο.




Οι κληρονόμοι του Σούτσου, το 1911, πωλούν το κτήμα στον Εμμανουήλ Μπενάκη, Υπουργό Εθνικής Οικονομίας. Αγόρασε 30.000 στρέμματα αντί 450.000 δραχμών.Το 1929 πεθαίνει ο Εμμανουήλ Μπενάκης και το κτήμα περιέρχεται στα παιδιά του. Με συμφωνία που γίνεται μεταξύ τους, κύριος του κτήματος είναι ο Αντώνης Μπενάκης, ο οποίος το 1933 αγοράζει άλλα 220 στρέμματα. Το 1934 πεθαίνοντας ο Αντώνης Μπενάκης, το κτήμα κληρονομεί ο γιος του Κ. Μπενάκης, σύμφωνα όμως με τη θέληση του πατέρα, μετά το θάνατο του τελευταίου, το 1962, το κτήμα περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1930.


« Ό,τι βλέπει το μάτι σου ήταν του Μπενάκη»

Το κτήμα Μπενάκη ήταν σημείο αναφοράς για τους παλιούς κατοίκους και μάλιστα έλεγαν «ό,τι βλέπει το μάτι σου ήταν του Μπενάκη»! Σημαντική η συμβολή του στην επιβίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού της περιοχής σε τραγικές για τη χώρα μας εποχές. Ήταν μια ανάσα ζωής για τους ντόπιους αφού εκεί δούλευαν σαν βοσκοί, εργάτες, οδηγοί μηχανημάτων, οικονόμοι, μάγειροι και επιστάτες.


Είχε πάντα κίνηση, καλλιέργεια, παραγωγή και πάντα προσφορά στο κοινωνικό σύνολο.

Μερικοί από τους εργαζομένους έμεναν στο κτήμα, σε σπίτια που είχαν κτισθεί για αυτόν τον λόγο. Η δουλειά ήταν σκληρή, δεν υπήρχε το οχτάωρο, ήταν ήλιο με ήλιο, όπως έλεγαν. Μπορεί ο δρόμος να ήταν κουραστικός αλλά γυναίκες και άντρες κατέβαιναν τραγουδώντας τη χίμα – έτσι έλεγαν την ανηφοριά – και ο δρόμος έμοιαζε με πανηγύρι! Το πρωί παρουσιάζονταν όλοι στην «Μάντρα». Η «Μάντρα» ήταν και είναι ένας ακόμα χώρος πολλών στρεμμάτων, που γύρω είχε στάβλους για τα γελάδια, σπίτια για τους επιστάτες, μύλο για τις ζωοτροφές και παλιότερα – λένε – πως υπήρχε και λιοτρίβι, γιατί το κτήμα είχε και έχει πολλές ελιές.

Το σπίτι

Ο Μπενάκης δεχόταν πολλούς επισκέπτες. Το σπίτι του ήταν απλό, ωραίο και επιβλητικό, κοντά στη λεωφόρο. Μια ωραία σιδερένια αψιδωτή αυλόπορτα και μερικά σκαλιά οδηγούσαν στο επίπεδο που, ήταν το σπίτι. Γύρω μεθυστικές μυρωδιές από αγιόκλημα, γιασεμί και πολλά άλλα ανθισμένα λουλούδια.

Δεξιά μια μεγάλη δεξαμενή, που τα μηχανήματα έστελναν το νερό υπόγεια, από το πηγάδι, που ήταν ακριβώς κάτω από τη λεωφόρο. Από εκεί ένα υδραγωγείο, τροφοδοτούσε τις καλλιέργειες με άφθονο νερό.

Ανατολικά βρισκόταν το «Πυργάκι» ένας μικρός πύργος που έβλεπε όλο τον τόπο από ψηλά και το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και Αγίας Κυριακής.


Πίσω από το σπίτι ο «ξενώνας» διώροφο μακρύ σπίτι, με πολλά δωμάτια, δίπλα άλλος φούρνος και δωμάτια, για άλλες σπιτικές εργασίες.

Πίσω από αυτά, το σπίτι του διευθυντή και ο περιστερώνας. Άλλοι τον λένε Πύργο, για να ελέγχει το πέλαγος.Και τούτος ο περίβολος ήταν μεγάλης έκτασης και μόνο μπροστά είχε και έχει τοίχο. Πίσω από το πυργάκι, σε μια μεγάλη έκταση ήταν σπίτια των εργαζομένων που έμεναν εκεί τα βράδια.


Σήμερα όλα αυτά έχουν καταβληθεί, δυστυχώς, από τον χρόνο και την αδιαφορία..

Πηγή: www.travelstyle.gr

Ευχαριστούμε για την πολύτιμη συνδρομή και το φωτογραφικό υλικό την Urbex Hellas

Fb page: Urbex Hellas

Insta page: Urbex Hellas

+30 6972244897

Μαραθώνας

©2019 by We Love Marathon. Proudly created with Wix.com

  • Black Pinterest Icon